Czyrak skórne to schorzenie skóry owłosionej. Jest to zapalenie mieszka włosowego i jego najbliższego otoczenia. Czyraki skórne tworzą się zwykle tam, gdzie skóra wydziela najwięcej potu (kark, plecy, grzbiet dłoni, pośladki).

Stan zapalny mieszka włosowego rozszerza się na tkankę podskórną- tworzy się ropna krosta, którą czasem trzeba chirurgicznie nacinać, by usunąć jej treść. Jej wielkość może być różna- czasami widuje się ropienie nawet o średnicy 3 centymetrów. Nie powinno się usuwać czyraków samodzielnie- ich nieumiejętne wyciskanie może stać się przyczyną zagrażających naszemu życiu powikłań.

Choroba ta wywoływana bywa przez paciorkowce i gronkowce. Najbardziej bolesne są te czyraki, które występują w miejscach, które mają małą ilość tkanki podskórnej (na przykład na nosie czy na uchu). Najbardziej niebezpieczne bywają czyraki, które umiejscowione są na twarzy, szczególnie w okolicy oka oraz górnej wargi. Może wtedy dojść do przejścia stanu zakażenia na opony naszego mózgu, lub na zatoki jamiste. Zapalenie zatoki jamistej jest stanem, który bezpośrednio zagraża naszemu życiu. Dlatego tez w tym przypadku tak ważne jest, by nie lekceważyć pojawiających się w tych miejscach czyraków i jak najszybciej zacząć je leczyć.

Leczenie, w przypadku pojedynczych czyraków skórnych, to przeważnie nacięcie i wyciśnięcie ropnia. Zasadniczo leczenie powinien przeprowadzić lekarz. Często stosuje się okłady ze środków odkażających oraz z antybiotyku. Po prawidłowym leczeniu nie powinien nam pozostać żaden widoczny ślad- ewentualnie malutka blizna. Leczenie pojedynczych czyraków trwa od kilku do kilkunastu dni.

Jeśli na skórze pacjenta występuje duża liczba czyraków- mówimy wtedy o tzw. czyraczności. Występuje ona szczególnie w przypadku osób chorych na cukrzycę, nerki, wątrobę, otyłość itp.