Dotyczy mięśnia sercowego i przyspieszenia akcji serca do około 160-220 uderzeń na minutę. Powoduje bardzo szybkie bicie serca, ból zamostkowy, uczucie duszności, a czasem nawet doprowadzić do utraty przytomności. Wyróżniamy dwa rodzaje częstoskurczu napadowego.

Pierwszy z nich nazywa się częstoskurczem napadowym komorowym. Inicjowany jest zazwyczaj uszkodzeniem mięśnia sercowego. Jest objawem zapalenia mięśnia sercowego, kardiomiopatii oraz choroby wieńcowej. Podczas tego częstoskurczu dochodzi wielomoczu, co jest cechą charakterystyczną. Wielomocz kończy się po przejściu ataku. Może się jednak zdarzyć, że podczas ataku wystąpi skąpomocz. Dzieje się tak, gdy podczas ataku wystąpi wstrząs lub niewydolność serca. Wtedy wielomocz następuje dopiero po przejściu ataku. W leczeniu stosuje się farmakoterapie lub elektroterapie.
 
Drugim rodzaje częstoskurczu napadowego jest częstoskurcz nadkomorowy, który dzieli się z kolei na przedsionkowy i węzłowy. Do jego powstania przyczynia się stosowanie różnych używek, poczynając od kawy, a kończąc na alkoholu i tytoniu. Często występuje również u osób z chorobą serca, nerwicą wegetatywną, nadczynnością tarczycy oraz u ludzi z zaburzeniami układu pokarmowego. Charakterystyczne dla napadu są duszności i ból nad mostkiem oraz przyspieszone bicie serca. Osoba z takim częstoskurczem może być nagle osłabiona, wystąpić może omdlenie na skutek gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego. Tętno chorego jest słabo wyczuwalne. Napad może trwać od kilku do kilkunastu godzin. Czasami może trwać nawet kilka dni. Ustępuje jednak samoistnie. Zapobiegać powrotowi częstoskurczu można poprzez unikanie czynników go potęgujących na przykład unikanie stosowania używek. Profilaktycznie poddaje się chorego farmakoterapii.